Columns

Laat je kinderen vallen

Ik houd niet zo van kinderen. Zo dat is eruit. Ik kan nog wel redelijk met ze omgaan hallo zeggen en zo, maar ik wens algauw dat ze weer weggaan. Maar ik ben niet zo harteloos dat ik een kind laat liggen, nadat deze een lelijke val heeft gemaakt. Dan vind ik het wel een plicht om de kleine drommel te helpen.

Het is een flinke schrik als je zo’n klein ding een tuimeling ziet maken. Maar ouders kunnen een paniekaanval krijgen. Zij horen het kleine ding te beschermen tegen pijn. En sommigen kunnen daar behoorlijk ver in doorschieten.

Fysieke pijn die je krijgt bij een val of een teen stoten hoort bij het leven. Ja, niemand vind fysieke pijn leuk, maar zo weet je gelijk dat je lichaam goed werkt. Pijn is een waarschuwing dat iets mis is. Als je je hebt bezeerd en je voelt geen pijn, dan moet je juist zorgen gaan maken. Kinderen horen deze pijn ook te ervaren om te weten dat bepaalde dingen pijn doen en dus beter uit moeten kijken of er vanaf moeten blijven.

Dat gaat niet lukken als ouders kinderen bij het minste of geringste in paniek raken bij een pijntje. Peuters en kleuters zijn nog te jong om dat volledig te begrijpen. Een ouder die moord en brand schreeuwt bij een schaafwondje maakt het kind alleen maar bang.
Je moet kinderen niet onderschatten. Ze kunnen best tegen een stootje en ze weten vaak best wat ze doen. Laat ze bij een pijntje naar jou toekomen en laat ze zien dat je niet doodgaat aan een schaafwondje. Zo leert het kind dat sommige pijntjes niet erg zijn en wat ze moeten doen om zulke pijn in de toekomst te voorkomen. Dat lukt niet als papa en mama dat steeds voor ze doen.

Pijn hoort bij het leven en een pijntje af en toe is gezond. Kinderen kunnen best wat ruw spelen, in bomen klauteren en racen met hun fietsje over straat. Maar je moet uiteraard wel opletten dat ze ook weer niet op hun hoofdje vallen. Dat is weer een treetje te hoog.

Tagged ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *